دمی که بی تو سرآید خدا کند که نیاید

                        الا که هستی مایی ، خدا کند که بیایی

                                                فسرده غنچه گلها ، فتاده عقده به دلها

                                                                  تو دست عقده گشایی ، خدا کند که بیایی

                                                                                                   خدا کند که بیایی

از عشق تو گفتیم و نمک گیر شدیم

           تا ساحل چشمان تو تکثیر شدیم

                     گفتند غروب جمعه خواهی آمد

                              آنقدر نیامدی که ما پیر شدیم

      سرخوش آن عیدی که آن بانی نور

                   از کنار کعبه بنماید ظهور

                                     قلبها را مهر هم عهدی زدند

                                                از حرم بانک انا المهدی زدند

   چه جمعه  ها که یک به یک غروب شد نیامدی

             چه بغض ها که در گلو رسوب شد نیامدی

                             خلیل  آتشین سخن ، تبر به دست بت شکن

                                       خدایی ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی

                                                   برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم ، نه

                                                                ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی

                                                                             تمام طول هفته را انتظار جمعه ام

                                                                                     دوباره صبح، ظهر، نه غروب شد نیامدی

رمضان آمد و آهسته صدا كرد مرا
مستعد سفـــر شهر خدا كرد مرا

از گلستان كرم طرفه نسيـمي بوزيد
كه سراپاي پر از عطر و صفا كرد مرا

نازم آن دوست كه با لطف سليماني خويش
پــــله از سلسـله ديـــو دعــا كـــــرد مـــرا

فيض روح‌القدسم كرد رها از ظلمات
همرهـي تا به لـب آب بقـا كرد مـرا

من نبودم بجز از جاهل گم كرده رهي
لايـــق مكتب فخــر النجبا كـــرد مـــرا

در شگفتم ز كرامات و خطاپوشي او
من خطا كردم و او مهر و وفا كرد مرا

دست از دامن اين پيك مبـارك نكشم
كه به مهماني آن دوست ندا كرد مرا

زين دعاهاست كه با اين همه بي‌برگي و ضعف
در گلـستــــان ادب نـغمـــه ســرا كــــرد مـــرا

هر سر مويــم اگـر شـكر كند تـا به ابــد
كم بود زين همه فيضي كه عطا كرد مرا

شعر از : فتح‌الله اسلامي‌نيا