سالروز رحلت جانگداز حضرت محمد مصطفی(ص)،شهادت امام حسن مجتبی(ع) و امام علی بن موسی الرضا(ع) تسلیت باد

یا محمد(ص)! از تو چه بگوییم و چه بنویسیم که براستی وصف این غم بزرگ،این

رحلت جانگداز و ماتم کبری و داهیه عظمی در توان کددامین قلم و کدامین بیان است؟

و تو ای برگزیده ترین برگزیدگان خلق! ای رسول حق! چنین بودی آری... آسمان بر

بام خانه پیغمبر منتظر است؛ انگار که کواکب از حرکت باز ایستاده اند و زمین دیگر

 نمی چرخد؛ در این لحظات سنگین و اندوهناک، گویی این محد(ص) نیست که از دار

دنیا می رود، بلکه کل پیامبران و انبیاء هستند که از این جهان می روند.

به یکباره مفس ها گره می خورد، زمان ساکت و غمگین می ایستد، هستی از جنبش باز

می ماند و ناگهان لب های نازنین پیامبر تکان می خورد: بل الرفیق الا علی.

                                     *******************

باز هم مدینه بر خاک سیاه اندوه نشسته و سکوتی ژرف، همه جای آنرا فرا گرفته است.

دوباره گرد و غبار بر دیوارهای گلین خانه ها نشسته است. باد غربت در کوچه باغ های

خزان زده شهر،خود را به در و دیوار میزند و آواره مصیبت روح جاودانی صبر، امام

مجتبی (ع) است.

                                   *******************

خورشید در حال غروب است و هفت ستاره روشن در آسمان آغوش گشوده هشتمین اخترند.

کبوتران بال می زنند آسمانی را که چشم هایمان سالهاست به آن دوخته شده،

صدای بال کبوتران در صدای سنج عزاداران می پیچد و خواب مسموم انگورهای پیچیده

بر خوشه های حادثه آشفته می شود، خورشید،ذره ذره در عطش چشم هایش رسوب می کند...

سرانجام خورشید فروزان وجود امام رضا(ع) غروبی سرخ را به مشرق ایمان نشست...

التماس دعا