بعضی خیال کرده اند که این عقیده شیعه است و با اینگونه توهم های بیجا ، اعتقاد شیعه به امام زمان (عج) را که فکری سازنده و انقلابی است به اندیشه ای تخدیر کننده تبدیل کرده اند تا به بهانه ی واهی خود را از زیر بار مسئولیت قیام ، بر ضد باطل بیرون کشند.

اما وقتی که درست تحقیق کنیم ، متوجه می شویم که علت این توهم های نا بجا ، این است که مخالفان شیعه ، یا نمی خواهند حق را درک کنند و یا اینکه درست نمی فهمند ، چرا که وقتی ما کلمه « انتظار » را در معنای واقعی اش یکی از لوازم اعتقاد به امام بدانیم با اینگونه توهمات بسیار منافات خواهد داشت و با حقیقت اعتقاد اسلامی که عقیده به امامت را جزء مهمی از اجزای خود می دانند در تضاد خواهد بود .

استاد مظفر دراین باره گوید : از چیزهایی که در این زمینه باید بدانیم این است که معنی انتظار ظهور آن مصلح نجات بخش این نیست که مسلمانان در امر احیای حق از یاری او دست بردارند ، و جهاد در راه دین و عمل به احکام آن را ترک کنند و دست روی دست بگذارند و وظیفه امر به معروف و نهی از منکر و مانند آن را فقط به خود آن حضرت واگذار نمایند ، بلکه هیچوقت تکلیف عمل به احکام شرعی از دوش مسلمانان برداشته نمی شود ، و پیوسته بر آنان واجب است بکوشند حقیقت را درک کنند و راه های صحیح وصول به آن را بدست آورند ، و تا جایی که قدرت دارند از زیر بار مسئولیت امر به معروف ونهی از منکر شانه خالی نکنند .

بر هیچ مسلمانی روا نیست که به بهانه اینکه منتظر مهدی (عج) و اصلاحگر کل و راهنما و بشارت دهنده است از انچه بر او واجب است دست بردارد ؛ زیرا این امر نه تکلیفی را ساقط می کند و نه انجام وظیفه ای را به تاخیر می اندازد و نه انسان را مانند جانوران چرنده بی مسئولیت و مهمل می سازد .آری ، هیچکس نمی تواند منکر اصل اصیل (انتظار ) شود ، زیرا چنانچه این اصل از وجود انسان برداشته شود ، یک موجود پوچ و بی معنی و بی حرکت و ساکت و آرام و در رکود محض خواهد بود . « انسان منتظر » انسانی است : امیدوار ، پویا ، گویا ، در تلاش ، دشمن شکن ، جو شکن ، تعالی جو ، در سوز و گداز ، حسابگر ، حساب رس ، دقیق ، آگاه ، خود آگاه ، زمان آگاه ، با مردم و در میان مردم با شرح صدری وسیع ، مومن و معتقد به راه محبوبی که در طلب آن می سوزد و می گدازد و بالاخره « منتظِر» یعنی زمینه ساز موعود«منتظَر». مومنی که منتظر آمدن مولایش می باشد هر قدر انتظارش شدیدتر باشد ، تلاشش در آمادگی برای آن به وسیله پرهیز از گناه و کوشش در راه تهذیب نفس و پاکیزه کردن درون از صفات نکوهیده و به دست آوردن خوبی های پسندیده بیشتر می گردد تا به فیض دیدار مولای خویش و مشاهده جمال دلربای او در زمان غیبش رستگار شود.

امام صادق (ع) می فرماید : « هر کس که خواسته باشد از یاران قائم (ع) شود ، باید که منتظر باشد و با پرهیز کاری و خوی های پسندیده عمل کند ، و ادلت منتظر ؛ پس هر گاه بمیرد و قائم پس از مردنش به پا خیزد پاداش او مثل کسی خواهد بود که دوران حکومت آن حضرت را درک کرده باشد سخن آخر اینکه ، انتظار ، امید و آرمان و فردای تابناک را نوید می دهد و منتظر در امید و با امید زندگی میکند ، و در نتیجه سدهای مانع را درهم می شکند ،موانع را کنار می زند ، راه را هموار می کند ، با حرامیان و دزدان و نیرنگ بازان و دروغ پردازان می ستیزد و به امید مشاهده دولت دولت کریمه ( امام زمان ) امید وار می باشد و زبان و حالش این چنین است :

ای دل بشارت می دهم       یا درد و غم طی میشود ، یا شهریاری می رسد

ای منتظر ! غمگین مشو ، قدری تحمل بیشتر

  گردی به پا شد در افق ، گویی سواری می رسد