چشمانم ! صبور باشيد، شما را وعده روزگاري اميد خواهم داد كه بي شام ،وتا ابد صبح است .لبالب نوروسرشارازخورشيد
اما حالا ماييم و...
ماييم وتهي دستي وتشنگي
ماييم واين صحيفه ناتمام وچشمهايي كه در انتظار توست
ماييم وشبهاي شوق كه به واژهاي ندبه صبح مي شود
ماييم وصفاي سجاده هايي كه فرج را جست وجو مي كند .
ماييم وكوه ، كه شرمنده طاقت توست.
ماييم و ...
اما تو...آسمان نشيني وتنها به آسمان مي انديشي وبه خداوند
اما من...
آنقدر غم نيامدنت را گريسته ام كه تمام غروب هايم رنگ گرفته عصر جمعه را دارد .
اما باز هم شبها وروزها ذکر تو را باتسبيح انگشتان ميشمرم .
چون ....
وعده ديدار نزديك است....

ما را دریاب !